Kawa, którą palę dla przyjaciół.

Wiele, wiele lat temu, gdy na berkowieckim pastwisku stał jeszcze stary klasztor, ojciec Roman zauważył coś dziwnego u swojego stada. Owce, które skubały małe czerwone wiśnie z krzewów przy łące, były — szczerze mówiąc — stanowczo zbyt wesołe.

Nikt nie wiedział, skąd wzięły się te krzewy — choć, jak wspominał Roman, kilka lat wcześniej rozbił w tym miejscu obóz podróżnik z dalekiego południa: Ibn Battuta Piąty, daleki potomek tego słynnego. Roman, mnich z natury ciekawski, spróbował jednej jagody, potem całej garści — i nie zasnął aż do końca następnego dnia. Wkrótce częstował wiśniami innych mnichów: robił z nich konfitury, wino, a nawet parzył je niczym uzwar. I tak, jak głosi opowieść, na berkowieckiej ziemi narodziło się palenie kawy.